امروز صبح که از کوچه رد می شدم

 

           کودک همسایه را دیدم

 

              که در حال درست کردن

 

               خانه ای گلی با دستهای کو چکش بود...!

 

             توجه مرا به خودش جلب کرد...

 

       لحظه ای ایستادم و

 

       او را تماشا کردم...!

 

            با شور و شوق تمام مشغول کارش بود

 

              و اصلا متوجه حضور من هم نشد...

 

            داشت خانه اش را می ساخت

 

         انگار می خواست طرحی نو در اندازد!

 

       گِلی اما ساده و صمیمی ...

 

       دور از هیاهو...

 

            کم کم داشت تمامش می کرد ...

 

         با ظرفی که در دست داشت

 

       رفت تا آب بیاورد

 

       از کنار چند مرد که از

 

       بنگاه معاملاتی املاک کنار خیابان

 

  آمده بودند و در باره ی

 

            زمین و اجاره بها حرف می زدند رد شد...

 

         داخل حیاط شان  شد و بعد

 

            از چند لحظه با ظرف پر از آب بیرون آمد

 

             معلوم نبود که این آخر کاری

 

               این همه آب را برای چه می خواهد!

 

                آن مردها هم مشغول بررسی زمین بودند

 

               که دیدم کودک بیچاره ظرفش را به زمین

 

              انداخت و به طرف آنها دوید

 

               اما دیگر دیر شده بود...!

 

                 ستونهای خانه اش در زیرکفشهای

 

                 آدم بزرگها دوام نیاورده بود...!

 

                  کودک بیچاره شاکی شده بود

 

                و داشت گریه می کرد!

 

                      اما تنها چیزی که شنید این بود که گفتند:

 

             بچه برو پی کارت

 

     همین!