عشقولانه

پرنیان سرد

بنشین، مرو، چه غم که شب از نیمه رفته است          بگذار تا سپیده بخندد به روی ما
بنشین، ببین که دختر خورشید "صبحگاه"              حسرت خورد ز روشنی آرزوی ما

***
بنشین، مرو، هنوز به کامت ندیده ایم             بنشین، مرو، هنوز کلامی نگفته ایم 
بنشین، مرو، چه غم که شب از نیمه رفته است      بنشین، که با خیال تو شب ها نخفته ایم
***
بنشین، مرو، که در دل شب، در پناه ماه         خوش تر ز حرف عشق و سکوت و نگاه نیست
بنشین و جاودانه به آزار من مکوش              یکدم کنار دوست نشستن گناه نیست
***
بنشین، مرو، حکایت "وقت دگر" مگوی        شاید نماند فرصت دیدار دیگری
آخر، تو نیز با منت از عشق گفتگوست            غیر از ملال و رنج از این در چه می بری؟
***
بنشین، مرو، صفای تمنای من ببین             امشب، چراغ عشق در این خانه روشن است
جان مرا به ظلمت هجران خود مسوز         بنشین، مرو، مرو که نه هنگام رفتن است!...
***
اینک، تو رفته ای و من از راه های دور           می بینمت به بستر خود برده ای پناه!
می بینمت - نخفته - بر آن پرنیان سرد             می بینمت نهفته نگاه از نگاه ماه
***
درمانده ای به ظلمت اندیشه های تلخ                خواب از تو در گریز و تو از خواب در گریز
یاد منت نشسته برابر - پریده رنگ -             با خویشتن - به خلوت دل - می کنی ستیز